The Bastard: Intro

Þetta er aðeins kynning, inngangur inní þetta síðasta blogg okkar. Ég fæ að tala fyrst vegna þess að ég segi það sem mér finnst. Fyrir ykkur heimska fólkið þarna úti sem lesa þetta blogg og skilja ekki neitt í neinu, gerið mér og okkur hinum greiða. Lesið þetta og spáið aðeins í því. Vegna þess að við nennum ekki að mata allt ofan í ykkur. Fuckers.

The Frontman: Jokes that kill

Það þekkja allir mig. Af okkur bræðrunum þá er ég þekktastur. Ég er sá sem þið sjáið á hverjum einasta degi. Ég elska fólk, annað en hinir. Tilgangur lífsins samkvæmt mér er að hanga með fólki, drekka og lifa lífinu. Þess vegna fæ ég að stjórna almennt. Ég hef enga heimspeki, enga sérstaka lífssýn, engan metnað, enga aðra hæfileika. Það sem fólk skilur ekki er það að ef þú horfir á lífið þá geturu séð svo mikla fegurð. Það er fegurð í öllu. Fólk hlægjandi. Skýin svífandi yfir þig. Sólin sem skýn í gegnum skýin. Háls á stelpu. Munnvatn. Mmmm munnvatn. Eina vandamálið við mig er það að ég er til útaf einni mjög svo kaldhæðinni staðreynd. Ég er veggurinn sem er á milli heimsins og þess sem er inní okkur öllum. Ég held öllum tilfinningunum inni og ég held öllu fólki fyrir utan þannig að það sjái ekki tilfinningarnar. Maður fullur af ást og kærleika sem lifir til þess að bæla tilfinningar. Sem hlítur að þýða að tilfinningar mínar séu bara plat. Maðurinn með plasthjartað. Kaldhæðni. Þessi brandari á eftir að drepa okkur á endanum.

The Lone Wolf: Oh Lonely World

Ekkert áfengi. Jabb þarna er ég. Með fullt af fólki á skemmtistað án áfengis. Ég hef ekki orku í það að dansa eða tala við fólk þannig að ég fæ mér bara sæti og sit þarna útí horni án þess að segja neitt. Sit og stari útí loftið og hugsa. Hmm mér langar í hund. Kannski svona Alaskan Husky. Fólk segir að þeir séu heimskir en mér er alveg sama. Ég veit hvort sem er ekkert um hunda. Einhver hnippir í mig. Ég lít við og sé Kristján standandi yfir mér skælbrosandi. Blindfullur. You lucky bastard. "Hvað er að?" spyr hann. Ég horfi á hann hissa. Hvað meinar hann? Það er ekkert að. Ég er bara að sitja hérna og hugsa. Vill helst fá að hugsa í friði þakka þér fyrir. Svo man ég allt í einu. Hann vanur talsmanni okkar. Ég er ekki jafn mikil félagsvera og hann. Nei leyf mér að velja orð mín aðeins betur. Ég er ENGIN félagsvera. Ég ber engar tilfinningar í garð annarra. Ég læt rómantíska flónið sjá um það. Ég nenni ekki einu sinni að tala við annað fólk. En ég sé þá fegurðina sem hann sér við heiminn. Ég sé fegurðina við þá atburðarás sem við köllum líf okkar og daglegt brauð. Ég elska það sem virðist tengja allt líf á jörðu saman. Og þess vegna finnst mér gaman að skrifa. Think about it. En það er eina fegurðin sem ég sé. Annars er ég tilfinningalega dauður. Ólíkt öllum hinum afturgöngunum þá veit ég að ég er dauður. Og ég veit að EF Guð er til þá þekkir hann mig ekki. Kannski að ég kynni mig fyrir honum þegar ég kem þangað.

The Bastard: The Simple Pleasures

Ég fæ ekki lengur að tala við fólk. En þegar ég fæ tækifæri til þess þá nýt ég þess. En mér er bannað að tala upp til hópa vegna þess að ég á það til að pirra, móðga og vera hreint og beint leiðinlegur við fólk. Ef ég sé fólk á vegkantinum sem er með sprungið dekk og þarf að skipta um það í hellidembu þá keyri ég framhjá og hlæ. Og reyni kannski að skvetta smá vatni á þau þegar ég keyri hjá. Ólíkt hinum bræðrum mínum þá ber ég enga ást til fólks eða lífsins. Ég er fjöldaframleiddur úr gamalli línu barna sem áttu erfiða barnæsku. Á meðan hinir fengu að læra eitthvað af því sem við lentum í þá tók ég að mér allt hið slæma. Ég fékk sálfræðilega sjúkdóminn vegna þess að ég er sá eini sem er alveg sama. Og inní mér vex skrýmslið alltaf meira og meira. Ég þarf þess til þess að lifa af. Ég kann ekki lengur að njóta góðra hluta. Og ég tengi ást bara við kynlíf. That's as far as it goes for me. Ólíkt bræðrum mínum þá þarf ég að fylla tilveru mína af hatri og sársauka bara svo hún verði bærileg fyrir mér. Basically þá er ég pokinn þar sem öllu því slæma er hent ofan í svo allir aðrir geti haldið áfram að lifa sínu einfalda og tilgangslausa lífi. Ég er gangandi og talandi Krabbamein.

The Romantic Fool: The Unheard Words of the Heart

Já.........ég er víst ennþá til. Ég held meira segja að bræður mínir hafi ekki einu sinni vitað hvort ég væri enn á lífi eða hvort mér hefði blætt út. Ég fæ ekkert lengur að stjórna. Ég fæ ekki einu sinni að vera vakandi yfir höfuð. Ég er sá sem fell fyrir stelpum og þegar ég fell þá fell ég harkalega. Ef ég elska þá elska ég af öllu hjarta og sú manneskja sem ég elska verður allur minn heimur. Þegar það gerist þá er enginn önnur manneskja í öllum heila heiminum til. Og þess vegna fæ ég aldrei að stjórna. Ég rugla jafnvægið sem bræður mínir hafa komið á. Tilfinningar mínar eru eins og stormur sem er læstur í boxi og kemst ekki út. Og það ruglar allt inná við. Þannig að ég má ekki vera vakandi yfir höfuð. Og þetta hefur gengið svona lengi vel. Jafnvægi. Regla. Og ég sef allann þennann tíma og mig dreymir aldrei neitt. En stundum gerist það að ég vakna þegar við sjáum einhverja manneskju sem mér finnst falleg. Og þá vakna ég með tilþrifum. Fólk segir að ást við fyrstu sýn sé ekki til. Ég er sönnun um að hún sé til. En mér er sagt að þessi ást sé tóm og að hún lifir alltaf mjög stutt. Fólk segir að ég sé líka mjög trúgjarn þegar það kemur að ástinni. Stundum velti ég því fyrir mér hvort það sé satt eða ekki. Ég fæ aldrei það sem ég vill og ég enda alltaf í ástarsorg einhver staðar útí horni. Það hlítur að vera meiri tilgangur í lífinu en þetta.

The Philosopher: In One Thing and All

Ég hef fengið að skrifa minn share af bloggi hérna og hef öðru hverju fengið að tala þegar við erum fullir. Fólk þekkir mig ekki persónulega, but then again það þekkir enginn okkur persónulega. Ég hef verið sofandi líka mjög lengi en bara vegna þess að hinir þola það ekki þegar ég er vakandi. Ég er sá sem dreg allt í efa og spái í öllu. Það veldur miklu þunglyndi hjá hinum. En ég held að ég sé sá eini sem skilji hvað er í gangi. Sá eini sem veit hvað við erum. Ég hef lent oft í því að fólk skilji ekki hvað það er sem ég skrifa þannig að ég skal reyna að tala beint út eins og skíthællinn. Inní þessum hrærigraut sem allir eru búnir að lýsa hérna eru nokkrar höfuðtilfinningar. Þessar höfuðtilfinningar eru svo sterkar að þær hafa flækst og stækkað með tímanum þangað til að þær eru farnar að haga sér eins og einstakir persónuleikar. Talsmaðurinn er veggurinn sem hylur allt sem er innra með. Lonerinn er róleg tilfinning sem hefur blandast við grunnpersónuleikann. Skíthællinn er skuggahliðin sem allir hafa og öll þau vandamál sem við höfum. Rómantíska flónið er ást og umhyggja og hryggð. Og ég er saman þjappaður af rökhugsun, hroka og biturleika. Saman erum við höfuðtilfinningarnar sem myndum sjálfið. Allar í einu eða þá bara ein í einu.

Me: Ouroboros

Saman mynda þær manneskju sem fólk þekkir aðeins hluta af. Þetta blogg var stofnað til þess að leyfa öllum þeim margbreytilegu og mislyndu hlutum af mér að tjá sig. Og núna eftir rúmlega eitt og hálft ár þá er komið nóg af því. Ég held að fólk hafi aldrei fattað hvað það hafi verið að lesa allann þennann tíma. Hvernig líður mér varðandi það? Ég er með mjög misjafnar tilfinningar varðandi það og þær koma ykkur ekkert við.

Peace Out.

Rósir og byssukúlur. Örvæntið eigi, Hilmar er kominn til bjargar. Ég flýg um með rauða skikkju og dreyfi hamingju til allra þeirra sem eru þunglyndir og einmana. Ég er endurfæddur Búddah. Messías allra afturganga. I am a river of yellow pee to my people. Ég er farinn að gruna það að ég sé endanlega fallinn í hyldýpi geðveiki minnar. Oh well, it's a party down here.

In an insane world a sane man must appear insane.

Ég er officially hræddur við umsjónarkennarann minn. Hún er bæði Ingibjörg og Hafdís í einu. Ekki einu sinni ég hef tvo persónuleika. Hún er með buxur girtar uppá höku og hún heyrir raddir. Það að auki þá á hún í samskiptum við geimverur og hún fyllir koddaverið sitt af innyflum nemenda sinna.......ok ég ýkti smá. En þetta með koddaverið er satt.

Life is like a party at your house. You're always worried about what everyone else is doing and when you finally start to enjoy it the party is over.

Ég vinn ennþá hjá póstinum þar sem ég dreifi út pósti til örvæntingafullra einstaklinga sem verða að fá að vita hvort þeir séu orðnir galdþrota eða hvort það sé verið að henda þeim úr húsum sínum. Og allt þetta með bros á vör. Hugrakka fólk. Ó já. Og af 67 hundum á eru alveg tveir heilir sem elska mig. Einn elskar mig meira svo mikið að hann mígur í sig þegar hann sér mig. Þvílík ást.

"Philosophy is questions that may never be answered. Religion is answers that may never be questioned."
       ~Óþekktur

Þið eruð vinsamlegast beðin um að hlusta á Shatter með Feeder er þið lesið þessa þvælu. Enjoy.

Dagar og nætur teygja á sér þannig að allt er farið að blandast í minni mínu. Á ég að vera vakandi eða sofandi. Það virðist vera þannig að alltaf þegar ég er í skóla þá geng í gegnum einhvers konar tilfinningalega angist. Mér líður eins og hinum versta Emo gaur. Hendin á mér er handónýt og ástæðurnar fyrir því eru ennþá óskýrðar. Á ég að vera vakandi eða á ég að vera sofandi. Hvar er ég by the way?

Það mun koma sá tími þar sem ég mun gleyma fullkomlega hver ég er. Ég mun einfaldlega ganga um sem tóm skel sem segir ekkert annað en brandara. Enginn persónuleiki. Kannski mun ég muna á ný hver ég var. En það er mjög ólíklegt. Bældar minningar gætu verið ástæðan fyrir minnisleysi mínu. En fyrst þær eru bældar, langar mér virkilega að muna þær?

On the upside of life, þá eru farnir að blandast fleiri litir í lif mitt aðrir en grár og hin einfaldi litlausi. Ég er með frábæru fólki í skóla, get engan vegin kvartað í þeirri deild. Og í fyrsta skiptið í langan tíma vakna ég og mér virkilega hlakkar til að fara í skólann. Veit samt ekki hvort ég vill gera eitthvað í mínum málum eða ekki. Vera glaður eða leiður. Vera ég eða einhver annar. That's my problem. I'll never know.

We don't need these happy endings...

Nóttin teygir sig yfir himinninn eins og svart skrímsli sem ætlar að éta mig og allann heiminn. Kaldur vindur blæs í gegnum mitt stutta hár. Fólk gengur framhjá mér, allir hafa eitthvað að segja, allir lifa sínu litla lífi. Lítil hjörtu í stórum heimi. Lítil líf. Stórar tilfinningar.

Deja Vu. Ég man eftir þessu, þessi ljúfa tilfinning sem getur rifið þig í sundur ef þú leyfir henni. Það hefur verið svo langt síðan síðast, ég hafði gleymt hvernig hún var. Gleymt hvað það er sem gerir mig mennskann. Ljúf, hljóðlátt, en á sama tíma yfirþyrmandi.

Á bekk við heimsenda. Tilfinningar og menningar falla í sundur eftir huga eins manns. Við sem erum aðeins skeljar af því sem við vorum einu sinni mölnum og svífum í vindinum. Orð bregðast og tilfinningar gleymast. Einn maður situr á bekk, man ekki lengur hvað hann heitir, og horfðir á heiminn breytast í kringum sig.

Ef það er eitthvað sem ég hræðist þá eru það mínar eigin tilfinningar. Hefur manneskja ekki þann rétt að fá einhvern tíman það sem hún vill. Það er ekki hægt að lifa þegar tilfinningar þínar eru í þversögn sjálfa sig.

Only a fool allows himself to fall in love. But only a idiot tries to live without love.

Dagarnir fljóta áfram eins og lækur sem verður hægt og rólega að á. Ef ég hef ekkert að gera þá er ég pirraður yfir því að ég sé ekki að nýta tíman í eitthvað sniðugt. Ef ég er að gera eitthvað þá er ég pirraður yfir því að mér finnst ég vera gera of mikið. Sumu fólki líður illa þegar það er eitt. Engin í kringum það. Aðrir elska það þegar þeir eru aleinir. Sumir vinna best þegar það er fólk í kringum það. Aðrir best þegar þeir eru einir. Ég las einu sinni persónulýsingu af sjálfum mér sem sagði að ég ætti það til að halda mér frá of fjölmennum stöðum. Á þeim tíma kruppaði ég lýsinguna og henti henni í ruslið. Í dag tek ég aðeins meiri mark á gagnrýni en ég gerði þá. Fjölmennir staðir eru alltaf fullir afturgöngum. Og heilinn minn er verðmætur.

One is the lonliest number.

Einhver sagði við mig einu sinni að lífið væri partý. Þú þarft að ganga um og kynnast öllum sem þú hittir. Ég hef aldrei verið sammála þessari heimspeki. Þessi sami einstaklingur sagði við mig að líf mitt væri sama partýið. Nema það að ég héldi mig bara við eitt borð og talaði bara við þær þrjár manneskjur sem sætu hjá mér.
Partýið verður of yfirþyrmandi fyrir mig. Eins og herbergi þar sem veggirnir þjappast að mér. Ég hata þetta herbergi. Mun einhver daginn kveikja í því. Þrýstingurinn lemur á heilann minn þangað til ég fæ blóðnasir. En ég get ekkert gert í því. Eina sem ég get gert er að bíða þangað til að það líður hjá. Ég gæti sagt afturgöngum frá því en þær myndu öruggulega ekki skilja mig. Þær eru náttúrulega heiladauðar, er ekki þeirra sök.

Two is just as bad as one. It's the lonliest number since the number one.

Í mörg ár gat ég ekki hugsað um neitt annað en hvort Guð væri til eða ekki. Ég eyddi mörgum árum í að reyna að skilja hvernig heimurinn virkaði. Er þú eldist þá annað hvort svararu spurningum eða missir áhugann á því að svara þeim. Fyndið hvernig maður breytist með tímanum.
Dalai Lama sagði einu sinni "Til þess að skilja heiminn verðuru fyrst að skilja sjálfan þig." Kannski er það vandamálið mitt. Kannski er það vandamál okkra allra.
Ég býst ekki við því að neinn muni nokkurn tíman skilja það sem ég er að reyna að segja, kannski er mér alveg sama. En áður en ég dey mun ég reyna hvað ég get til að bjarga þessari afturgönguþjóð á minn hátt. Það er að segja eftir að ég er búinn að éta ákveðið marga hvolpa.

I'm not here to save you. Just to point you in the right direction.

Þegar þú þjáist af lélegu minni er eins og líf þitt sé verslunarkringla sem þú gengur í gegnum hring eftir hring. Í hvert skipti sem þú labbar aftur fram hjá búð þá er hún algjörlega búin að breyta um look. Á endanum hefuru ekki hugmynd hversu marga hringi þú hefur gengið. Tvo? Tíu? Fimmtíu? Eittþúsund, þrjúhundruð, sjötíuogsjö? Á endanum segiru "fuck it!" og ákveður að fara bara heim til þína. Eina vandamálið er það að þú veist ekki hvar inngangurinn er. Hvað þá klósettið.

Ég sat á barnum og horfðu annað hvort á glasið mitt eða spegilinn fyrir framan mig. Hitinn þarna var nógu mikill til að grilla beikon þannig að ég fór úr leðurjakkanum. Ég kíkti á klukkuna. 23:34. Ég hafði ennþá nægann tíma. Ein af barþjónustustúlkunum gekk að mér.
"You want something?"
Ég horfði á fallega brosið hennar, einlægu augun, stóru brjóstin og sagði svo:
"Another Rom and Coke."
Hún gekk í burtu og ég horfði á hana hella Bacardi Rommi í glas með klökum og sítrónu. Síðan fór hún og náði í kók í dós, tók glasið og gekk síðan aftur til mín.
"Anything else?"
Ég teigði mig í vasan og dróg upp fimm evrur og rétti henni.
"Not until I finish this glass."
Hún gekk í burtu. Ég leit til hægri og kom auga á gamlan karl sem horfði á mig. Ég horfði á móti eins og ég væri að spurja hann án þess að nota orð hvað málið væri. Hann leit aftur dapur á glasið sitt. Ég horfði í kringum mig. Alls staðar sátu tveir eða þrír eða fleiri saman og drukku og höguðu sér eins og sex ára krakkar. Enn og aftur var ég umkringdur afturgöngum. Hvort gamli kallinn sem horfði svona tilþrifamikið á mig væri afturganga, wannabe afturganga eða einn af þeim sem hafa eitthvað vit í sér það kom mér ekki við. Ég leit aftur á klukkuna. 23:44. Mér langaði að bíta utan um byssuhlaupið á Smith & Wesson og taka í gikkinn. Ég kláraði glasið og tók upp jakkann minn til að klæða mig í hann. Barþjónustustúlkan kom þar sem ég stóð með glas til að skola. Hún horfði á mig og sagði:
"Rough night?"
"Just another day in life. Neither here nor there."
Síðan þakkaði ég fyrir þjónustuna og gekk í burtu. Ég lagðist á bekk þar sem ég sá klukkuna til þess að ég myndi ekki gleyma mér.

Með smá í glasi og tónlist spái ég fyrir að framtíð mín verður skemmtilega fucked up. Og ég elska það.

Enn ein helgin búin og við tekur enn ein vikan sem mun líða alveg jafn hratt og sú síðasta. Á virkum dögum vinnum við til að afla okkur pening svo við getum keypt hluti eins og myndir, bíla, mat, líf. Við eyðum virku dögunum í að halda í okkur lífi sem kostar peninga en við erum aldrei virkilega lifandi fyrr en um helgar. Og stundum erum við ekki einu sinni lifandi þá heldur.

Hvert sem ég horfi sé ég fólk sem gengur á eftir því sem það vill en þegar það kemur þangað þá er það aldrei jafn uppfyllandi eins þeim langaði til að það yrði. Svo mikið af ólifandi fólki á meðal vor. Og þau vilja öll éta á mér heilann. Svo margir sem ég sé eru að drukkna í þunnu lofti. Þau ganga um göturnar á næturnar og drekka áfengi og reyna að finna einhvern á skemmtistöðum til að linna þjáningum þeirra. Afturgöngur nútímans.

"I do love it when you're feeling self-destructive. I'm going to miss having someone around whom I can relate to"

Ég sökk inní hafið, umkringdur afturgöngunum í rúmlega 3 daga. Ég komst að svolitlu yfir þennann tíma. Ég var vofa á meðal þeirra. Ég var hinn nýji Búddah. Fyrir þá sem skilja ekki hvað ég á við þá er ég að kaldhæðnislega segja að ég hafi þróast yfir á æðra plan. Ef þið skilduð þetta ekki heldur þá megið þið bara deyja. En afturgöngur eru heimskar og ef þú hagar þér eins og þær þá halda þær að þú sért dauður líka og þær éta þig þá ekki lifandi. Dulbúinn sem afturganga þá gékk um og fylgdist með næturlífi heiladauðlinganna. Sem platafturganga komst ég að miklum sannleika um sjálfan migvog ég umbreyttist í platafturgöngusúperbúddah og ég hef núna þá þekkingu sem ég þarf til að einhvern daginn eyða þeim öllum.
En burt séð frá því þá fékk ég mér mjög góðan hamborgara um helgina.

Mér dreymdi um daginn að ég væri jafn stór og Godzilla og ég var að traðka á Reykjavík. Þetta var einn dásamlegasti draumur sem ég hef haft í langann tíma. Ef ég man rétt þá borðaði ég einhvern sem ég þekki, dásamlegt indeed.

En burt séð því þá komst ég að því um daginn að sjónvarp er djöfull. Fyrir þá sem vita ekki hvað sjónvarp er þá er það uppfinning sem getur breytt besta fólki í heiladauðar afturgöngur og grænmetisétandi fíla. Ég breyttist í ofurhetju á eftirlaunum, oh the horror. Þetta hlítur að vera þrælhugsað plan hjá geimverunum til þess að gera okkur að heilalausum þrælum. Ekki á minni vakt, nehei!

This is not a cry for help. This is a statement.

Af hverju finnst mér eins og lífið sé að keyra tíu kílómetrum á undan mér? Af hverju finnst mér eins og ég hafi sofnað undir stýri í nokkur ár? Fyndið hvernig það er hægt að reyna að finna út hver marr er þegar marr er blindur á allt sem kemur manni við. Við verðum öll að vakna einhvern tíman. Everybody's gotta learn sometime.

"I'm nobody's fucking cartoon."
      Spider Jerusalem, Transmetropolitan

Góða nótt fellow vitleysingar. Ég verð víst að passa mig á því sem ég skrifa hér á blogginu mínu vegna þess að ónafngreindir ættingjar eru farnir að hræðast. Þannig að allt verður víst að vera ritskoðað hér eftir eða skrifað í mongólíta alsælu. "Aaaah lífið er svo dásamlegt! Ég elska allt meira segja hnetur líka! Allt er fluffy og grasgrænt! Jeeeeeei!" Hahahahaha það yrði retarded. En já, I'm offically an old man and I'm slipping badly. Miðað við þetta árslanga lífsleysi og hinu endalausu hringi sem ég hef gengið í kringum sjálfan mig þá er ég býsna sáttur við þann stað sem ég er á í lífinu. Sko ég get verið bjartsýnn og hamingjusamslegur. Ég er þó farinn að sökkva mér grunsamlega djúft í vinnuna mína, og nei fyrir ykkur heimska fólk ég er ekki að tala um póstinn. Það er sagt að fólk eins og ég búum í loftbólu, sápukúlu þar sem ekkert nær inn til okkar nema það sem gerist inní okkar afmarkaða svæði en fyrir mér er það öfugt. Fyrir mér er heimurinn fastur inní einni risastórri geislavirkri sápukúlu og ég næ ekki til hans. Og já sko ég get verið lúmskt hrokafullur líka. Learnings fun ain't it?
En nú er sumarið að koma og allt verður sólskínandi og hamingjusamt. En samt fæ ég það á tilfinningu að allt sé að breytast. Að þegar ég verð loksins kominn aftur á þann stað sem ég var á fyrir ári þá verður allt öðru vísi. Að þegar fangelsistími minn er liðinn og frelsi mínu er fagnað, þegar ég er loksins kominn aftur í tímann þangað sem ég vissi síðast af mér, þá mun mér finnast eins og líkami minn hafi ekki beðið eftir mér. Hann hélt bara áfram.
En nóg komið af myndrænu heimspekisbulli, þið munið hvort eð er ekki gefa ykkur tíma í það að fatta neitt af þessu. Ég er farinn að sofa. Haldið áfram í skóla, ekki taka dóp, og ekki borða hnetur. Ullabjakk.

Fertugur maður situr í stigagangi. Hann starir út í loftið og andar djúpt. Í hendi hans er hlaðin byssa. Hann situr þarna og heldur fast í byssuna eins og hann væri hræddur um það að hún slyppi og örlög hans myndu ekki mæta honum. Hann sér fyrir sér minningar. Minningar af sjálfum sér og hans gjörðum. Hann man eftir sjálfum sér inní dimmum klefa, sitjandi með byssu í hendinni alveg eins og núna. Fyrir framan hann situr maður frá Afganistan. Hann horfir í augu mannsins og nýtir hverja einustu sekúndu. Telur hvern andardrátt. Afganski maðurinn situr og skelfur þannig að hann andar hratt og mikið. Svitinn lekur niður andlit hans og fellur niður af nefi og höku hans. Afganski maðurinn horfir bara niður á gólfið, þorir ekki að horfa upp á Hann. En hann situr bara þarna. Gerir ekkert annað en að horfa á Afganska manninn. Hægt og rólega lítur Afganski maðurinn upp enn horfir ekki í augu hans. Ekki strax. En með tímanum lítur hann í augu verðandi morðingja síns. Hann var ungur þá en hann skildi þetta allt saman jafn vel og hann gerir í dag. Tíminn teigðist yfir í eilífð þar sem þeir störðu djúpt í augu hvors annars. Önduðu í takt. Síðustu andartökin áður en allt var búið. Loksins leit maðurinn í burt og stóð svo upp. Hlóð byssuna og gekk að Afganska manninum. Horfði á hann í smá stund og miðaði svo byssunnni að hausnum hans. Afgangski maðurinn leit hægt upp á verðandi morðingja sinn. Og spurði hann síðan á móðurmáli sínu "Af hverju?" Maðurinn með byssuna horfði á hann í smá stund og svaraði svo, "Vegna þess að heimurinn er ekki fullkominn" svo tók hann í gikkinn og kúla flaug útúr byssunni og gróf sig inní höfuð Afganska mannsins. Maðurinn lagði byssuna frá sér og gekk að hurðinni en leit svo aftur á dauða manninn. "Stríð gerir menn að skepnum". Svo gekk hann út. Hann man þetta allt eins og þetta hefði gerst í gær. Svo langt síðan. Svo mikið sem hann gerði fyrir það sem hann trúði á. Frelsi. Frið. Völd. Hann lyfti upp byssunni og horfi á hana. Sama byssan. Svo færði hann byssuna að hægra gangauganu. Hann fann hvernig hún var köld. Hann horfði svo á glugga þar sem sólin skein inn. Skein á hann. Eins og Guð væri að horfa á hann. Hann færði fingurinn yfir gikkinn. Lokaði augunum og sagði við sjálfan sig "Allt hefur sinn enda". Svo tók hann í gikkinn. Tómlegt klikk hljóð heyrðist. Hann opnaði augun og leit á byssuna. "Þú getur ekki stoppað mig núna. Ég bið þig bara að fyrirgefa mér....fyrir allt". Svo lagði hann byssuna aftur að gagnauga sínu og lokaði augunum. Hann var farinn að skjálfa. Niður kinn hans lak tár. Hann tók í gikkinn og útum vinstri gagnauga hans flaug út kúla og þaut svo inní veginn. Líkami hans féll aftur á bak. Augu hans færðust hægt og litu á gluggann aftur. Litu á byrtuna. Hver andardráttur. Hver einasta sekúnda skiptir máli. Svo lokar hann augunum. Og allt verður svart. Tómt. Blóðið lekur eftir gólfinu og líka niður stigann. Byssan hangir ennþá á nokkrum fingrum hans. Eftir smá stund dettur hún af á eitt þrepið. Og þarna liggur hann einn. Þarna á þessum þrepum endaði það. Óþekktur maðurinn sem breytti heiminum. 

You people make me sick. Nei í alvörunni. Mér verður illt í maganum. Ég fæ alveg æluna uppí kok. Svo mikið að mér langar til að hlaupa um nakinn og cock-slappa ykkur öll á meðan að þið eruð að borða bananasplitt. Vitir menn myndu segja að þetta væri einfaldlega fráhvarfseinkenni útaf alkahólsleysi en ég er ekki vitur maður.

Ég var á tveim mikilvægum stöðum í dag. Annars vegar var ég ofarlega í samfélaginu að þrífa bílinn minn og halda honum hreinum. Leyfði mér að vera brota brot af því sem ég hata. Hins vegar var ég neðst í samfélaginu. Labbaði í gegnum húsasund og leyt inní í litlar púkalegar búðir. Ég fýla mig miklu betur hérna niðri.

Ég væri til að ganga um nakinn og sitja upp á húsþökum á stórbyggingum og skrifa niður heimspeki mína í þeirri von að forleyfafræðingar muni finna þessa tölvu eftir 2000 ár og reynt að túlka foraldarundrið sem er ég. Nema það að það er alltof kalt hérna alltaf. Typpið mitt myndi bara dragast inní líkama minn og gera mig að konu. Kannski að ég geri þetta þegar ég flyt til spánar.

Ég held að ég sé að verða gamall. Ég er farinn að leggja mig á daginn. Letinn er farinn að hafa yfirþyrmandi áhrif á mig. Og svo vakna ég lyktandi eins og hundur, sem er skrítið vegna þess að ég man aldrei eftir að hafa verið hundur. Þeir eru ógeðslegir. Svo vakna ég snemma þegar ég má sofa út og fer alltaf seint að sofa. Er búinn að reyna að færa mig aftur yfir í það að teikna. So far no luck. Ég kenni öllu stjórnmálamönnunum um það.

En núna er páskar og það þýðir páskafrí. Ég ætla að hella mig mikið fullann og vonandi gleymi ég hvað ég heiti við það.

Örvæntið eigi því ég er Guð kominn af himnum ofan til að frelsa ykkur frá leiðindum og lærdómi og annars konar viðbjóði. Ef þið gefið mér pening þá hafið þið tryggt ykkur miða til himnaríkis sama hversu ógeðsleg þið eruð. Galdið eru 5000 peningar. Næst þegar þið sjáið mig skulið þið fallast á kné yðar og kissa á mér tærnar og syngja fyrir mig Mighty Mouse lagið á meðan ég blessa ykkur uppúr heilaga slefi mínu. Enginn önnur trúarbrögð geta staðið undir þunga mikilvægis þeirrar trúar sem einblínist að MÉR. Ég þarf ekki að tala rétt vegna þess að ég er heilagur. Næst komandi laugardag mun ég standa í kringlunni og hrista syndir fólks úr hausum þeirra. Endilega mætið milli 5 og 6 og leyfið mér að hrista ykkur í hel.

En já ég vaknaði í morgun og áttaði mig að það er kominn mánudagur AFTUR! Var ekki mánudagur bara rétt áðan? Og ég í öllum mínum heilagleika reis upp frá svefni og byrjaði að ganga þessa jörð í dulargervi bréfbera í þeim tilgangi að breiða grimma kærleika mínum á milli heimila, með smá skvettu af Malaríu. Og ég var í einhverju mislyndu skapi þannig að það snjóaði til skiptis eftir skapi mínu. Litli Hjálparinn minn gerði ekkert annað en að liggja og sofa. Til hvers er ég að borga þessum ketti eiginlega? Hann er svona nálægt því að vera rekinn.

En já, fuck ég var að tala um eitthvað allt annað...JÁ mánudaga. Tíminn virðist líða alltaf hraðar og hraðar. Lífið ykkar er að enda einn dag í einu. Eina mínútu á fætur annarri. Og áður en þið vitið af verðið þið komin í skuld og þurfið að borga mafíunni tímann sem þið skuldið. Ekki horfa mig, ég nenni ekki að eyða guðlegu hæfileikum mínum í að berjast gegn mafíunni. Er nógu upptekinn við að nota þá í allskonar prakkarastrik og fábjánaskap. En ef þið þurfið að ná í mig, Guð, og játa syndir ykkar þá skulið þið einfaldlega ekki hringja í mig vegna þess að ég nenni ekki að tala við ykkur.

Í Hilmars nafni. Amen.

Fyrir mér og marga aðra skiptist fólk í tvo hópa. "Alvörunni" Fólk og svo Úrþvætti. Alvörunni fólkið eru allir þeir sem hafa það gott, hafa völd, hafa allt annað en sýn á því sem skiptir máli. Þeir sem falla í þann flokk eru stjórnmálamenn, trúarleiðtogar, forstöðumenn, millar, Forsetar og varaforsetar og forsetisráðherrar, prestar, virtir heimspekingar og guðfræðingar. Það fólk sem fellur í flokk Úrþvættis eru allir aðrir, meðal annars ómenntað fólk, listamenn, kynlífssjúklingar, vinnufólk, ræningjar, fjölskyldufólk, börn, óvirtir heimspekingar, sem sagt allir aðrir. Munurinn á þessum hópum og fólkinu sem eru í þeim er sá að Alvöru fólkið hefur völd og virðingu, ekki við. Við hin erum ekkert annað en peð. Við erum skíturinn undir skónum þeirra. Við Úrþvættið sem mengar veröld þeirra.

Guðfræðingar og prestar labba um í öllum sínum heilagleika og þeir líta niður á okkur. Við erum ekkert annað en syndgarar og djöfladýrkendur í þeirra augum. Trú þeirra snýst um þá sjálfa og guð þeirra er íslenski fimmþúsundkallinn. Stjórnmála menn haga sér eins og þeir séu konungsfjölskylda Íslands. Skuldbundnir sínum málstað útí það óendanlega.....það er að segja þangað til að málstaðurinn hættir að þjóna þeirra hagsmunum. Forseti okkar var til dæmis einu sinni einn af formönnum kommúnistaflokksins hérna svo hættir hann allt í einu og stuttu seinna er hann kominn í vinsælli flokka og býður sig svo fram sem forseti. Vel planað Ólafur, vel planað.

Svo eru það náttúrulega við. Í augum þessa fólks erum við ekkert annað en Úrþvætti. Fólk með sjúk fetish og lélegar og ömurlegar vinnur. Fólk sem hefur engann tilgang í lífinu en að styrkja Alvörunni Fólkið. En þetta fólk hefur líka alltaf verið blint og sér okkur ekki fyrir það sem við erum í alvörunni.Við erum þau bara án valds og peninga. Og þau eru jafn sjúk og við.

Fólk hefur oft sagt að ég minni það á schizophrenískann geðsjúkling. Það er án efa satt, persónuleiki minn virðist stundum vera saman settur úr fjórum eða fimm persónuleikum. Ég flúði til Danmerkur vegna þess að allt hérna fór í taugarnar á mér.....og jú líka til að hitta háaldraðann föður minn. Þarna úti fann ég hvíld og mest af öllu undankomuleið frá öllu því sem ég þoli ekki. Hver einasta manneskja þarf öðru hverju að flýja til að endurhlaða batteríin. En heimurinn var ennþá sá sami þegar ég kom til baka. Einfalt fólk heldur ennþá áfram að leyfa minniháttar vandamál að brjóta þeirra fullkomna hugarheim niður. Heimurinn er ennþá stjórnaður af stjórnmálamönnum og melludólgum. Guðfræðingar og prestar labba ennþá um eins og þeir séu almáttugir og heilagir. Einhvern tíman mun ég kaupa mér hús í litlu spænsku fjallaþorpi þar sem ég mun búa og ekki þekkja neinn. Í friði. En þangað til, þangað til mun ég lýsa yfir stríði á stjórnmálamönnum, trúarbrögðum og öllu því slæma sem nútímalífið hefur uppá að bjóða! En ef það kemur eitthvað væmið og þýðingamikið blogg í milli tíðinni þá er það bara einn af hinum persónuleikunum að fá smá útrás. Hunsið bara þau blogg.

Onward to WAR!

Stoppið heiminn og gangið burt frá ykkar daglegu skildum því Hilmar er aftur kominn til landsins!!! Eftir mikla drykkju og hæfilegar vangaveltur og þó nokkur persónuleikaskipti hef ég endurheimtað álit mitt á lífinu og tilverunni heimsku nútíma mannsins! Ég hef fyllt á rafhlöðunar man af hverju ég er svona geðveikur all the time! Og ég hef komið aftur til landsins til að lyfta ykkur frá ykkar leiðinlegu daglegu lífum og veita ykkur smá skvettu af minni dauflituðu og geðveiku veröld enn og aftur og í þetta sinn reyna að kynna ykkur fyrir öllum persónuleikum mínum!

Þegar ég kom heim var ég tekin til hliðar í tollinum og var ég leitaður af ólöglegum eiturlyfjum. Og komu þeir þá með svona leitahund sem gerði það að atvinnu sinni að stinga trýninu sínu á bólakaf í rassinn á mér til að þefa eftir eiturlyfjum ámeðan tollgæslan leitaði í gegnum töskuna mína einu. Flettu í gegnum myndasögunar mínar og prófuðu dildóinn minn. Og ekki gat ég gert neitt annað en leyft hundinum að beita mér kynferðislega. Pfff. Hundar og þeirra þefifetish. Mér finnst að tollgæslan hafi of mikið vald.

Ég sit núna nakinn inná baði og skrifa comeback bloggið mitt af miklum ákafa. Hvíta klósettið mitt stendur við hliðina á mér nýnotað og fínt. Sturtan er lokuð og bíður eftir að ég raki mig og skoli af mér svitann. Ég legg bakið að veggnum og horfi aðeins í kringum mig og hugsa, "Döfullinn er gott að vera kominn heim!"